ฟ้าสีครามในความทรงจำ

     ว่าด้วยการเปิดใจ

     สัปดาห์ก่อน มีเพื่อนคนหนึ่่งชวนไปทำธุรกิจ

     หลังจากพูดจาหว่านล้อมและยั่วให้อยากไม่เป็นผล เราก็โดนคำพูดที่ว่า "แกต้องเปิดใจยอมรับ"

     พูดถึงเรื่องเปิดใจ เราว่าเราเป็นคนที่ยอมรับฟังความคิดเห็นคนอื่นเสมอนะ (อาจจะมากไปจนถูกมองว่าไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลยก็ว่าได้)

     ว่ากันด้วยเหตุผล ไม่ใช้อารมณ์ ก็ยินดีจะเจรจา แต่ส่วนใหญ่เจอแต่บุคคลจำพวกใช้อารมณ์ผลักดันให้เป็นไปตามที่เจ้าตัวต้องการน่ะสิ

     ตั้งแต่เด็กจนโต ก็เจอแต่อะไรที่ชวนให้ต้องปล่อยวาง ช่วยเหลือคนจนกลายเป็นทาส น้ำใจมีเท่าไรต้องเอาออกมา เหนื่อยกายเหนื่อยใจมานานแสนนาน

     ใครมาคิดแทนว่าอยู่ในสภาวะอื่นคงทนไม่ได้ ก็คงได้แต่เสียใจ

     พูดกันถึงเรื่องเปิดใจ เราว่าคำว่า "ความจริง" เนี่ย มักใช้เรียกในสิ่งที่โหดร้ายเสมอ

     เพราะสิ่งไหนแม้จะเป็นจริงแต่ไม่โหดร้าย ผู้คนก็มักจะไม่เรียกขานมันว่าความจริง

     จริง ๆ ก็เพราะคนเรามักไม่ค่อยจำเรื่องดี ๆ ในชีวิต แต่เมื่อเกิดเรื่องร้ายขึ้นมาก็จะฟังจนฝังใจ

     มันเป็นอย่างนั้น

     น้อยคนที่จะรู้จักถอยหลังออกมาแล้วมองภาพรวม

     ความเป็นจริงที่ว่า ความจริงเราก็มีเรื่องดี ๆ อีกเยอะ ไม่ได้มีแต่โชคร้ายซักหน่อย

     ยึดติดอยู่กับเวลา

     กลายเป็นผู้ใหญ่ด้วยภาวะที่บกพร่อง

     ตรงข้ามกับหลาย ๆ คนที่เคยพานพบ ความคิดเป็นผู้ใหญ่แล้วแม้ร่างกายจะยังเยาว์วัยอยู่

     อาบน้ำร้อนมาก่อน

     แต่อาบน้ำร้อนนานไปก็เปื่อยได้

     ขึ้นอยู่กับมุมมอง

     มีหนังสือเล่มนึง จำได้ว่ามีแต่คนหยามเหยียดด้วยพื้นเพและถิ่นที่มาของมัน

     เราว่าจะลองเปิดใจยอมรับ แล้วหยิบมาอ่านดูสักครั้ง คงไม่เสียหายอะไร

     คิดว่างั้นนะ...