ฟ้าสีครามในความทรงจำ

     สำนวนหมากรุกไทยในบริษัท มีสำนวนหนึ่ง เรียกว่า "ขุนหาญ"

     คือการเดินที่นำขุนขึ้นหน้า (เนื่องจากตามกติกาแล้ว ตัวขุนเป็นตัวที่ห้ามโดนกิน ไม่งั้นแพ้)

     อันที่จริง หลายคนคิดว่าตัวขุนนั้นเป็นตัวสำคัญ ต้องหลบไว้หลัง ๆ เพื่อความปลอดภัย

     หากจะพิจารณาจริงแล้ว ตัวขุนนั้น อาจเรียกได้ว่าเป็นหมากที่เก่งที่สุดในกระดานหมากรุกไทยก็ว่าได้

     ด้วยการที่ตัวขุนสามารถเดินได้ถึง 8 ทิศ ทำให้ตัวขุนสามารถกดกินหมากฝ่ายตรงข้ามได้ทุกตัว

     ยกเว้นอย่างเดียวคือ มันไม่สามารถเดินเข้าไปทำ "รุก" ฝ่ายตรงข้าม (ในที่นี้คือ เราไม่สามารถเดินตัวขุนเข้าไปไล่กินตัวขุนฝ่ายตรงข้ามได้ เพราะถ้าเดินไปชนขุนฝ่ายตรงข้าม ตาฝ่ายตรงข้ามเดินเขาก็กินขุนเราน่ะสิ = =')

     แม้จะเป็นตัวหมากที่แข็งแกร่ง แต่ก็มีจุดด้อยที่ทำให้เป็นตัวถ่วงเช่นกัน

     ด้วยความที่ตัวขุนเป็นตัวหมากสำคัญนั้น หากโดนฝ่ายตรงข้าม "รุก" มา ก็ต้องแก้หมากไม่ให้โดนรุกก่อน โดยไม่สนใจว่าหมากตัวอื่นจะโดนกินไปกับการรุกด้วยหรือไม่

     กล่าวได้ว่า ขุนหาญนั้น แม้จะเป็นกลยุทธ์ที่ดุดัน แต่หากไร้ซึ่งเพลงหมากที่แนบเนียนแล้ว ก็อาจนำมาซึ่งหายนะแก่หมากตัวอื่น ๆ ได้เช่นกัน

     ฉะนั้นแล้ว จะกระทำการใด พึงระลึกชาติให้มั่น ขุนนั้นอาจจำเป็นต้องหาญ แต่หากหาญแล้วหัวหายจะนำมาซึ่งภัยพิบัติแก่หมู่คณะ การหาญนั้นก็ควรหลีกเลี่ยง ไม่ใช่มุทะลุดันทุรังปริ้นปร้อนกลิ้งกลอกสารพัด เป็นแมวหาญท้าชนชาติสุนัข นำมาซึ่งภัยแก่หมู่เหมียวด้วยประการฉะนี้แล

Minute by Bus

3 May. 09, 11 PM

จะเขียนบันทึก เขียนไปเขียนมาทำไมมันกลายเป็นเรื่องหมากรุกไปได้เนี่ย = ='

edit @ 3 May 2009 23:27:39 by บัส