ฟ้าสีครามในความทรงจำ

     เมื่อวานวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นอกจากเป็นวันสำคัญของปวงชนชาวไทยแล้ว ยังเป็นคืนสำคัญของ blog เราด้วย เนื่องจาก มันเป็นคืนครบรอบการสถาปนา blog ของเราด้วยนั่นเอง (ถึงจะสมัครในคืนวันที่ 5 แต่ entry ที่ก็ปรากฎออกมาในวันที่ 7 ละนะ = =' )

     เอ้า! พูดให้ชัด ๆ ก็ครบรอบ 1 ปีแล้วแหละ กับบล็อคที่คิดชื่อไม่ออกก็เลยตั้งชื่อชั่วคราวไปก่อนว่า "ความทรงจำใต้ฟ้าสีคราม" แล้วก็คงจะชั่วคราวต่อไปอีกย้าวยาว~ ร

     จุดพลุก่อน! จุดพลุ ๆ ...

     ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!

.

.

.

     ลำดับต่อไปเป็นการกล่าวเปิดงานโดยนายบัส ประธานบล็อคของเรา

     ตบมือ ๆ !

     "กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องลูกเด็กเล็กแดงปู่ยาตายยายลูกหลานเหลนโหลนญาติโกโหติกาทั้งหลายที่มาในวันนี้ ก่อนอื่นก็ต้องกล่าวขอบพระคุณที่ท่านทั้งหลายได้สละเวลาอันมีค่ามาอ่านเรื่องไร้สาระตลอด 1 ปีที่ผ่านมาของเรา........ - -' ไม่เชิงเท่าไร เชื่อว่าหลาย ๆ ท่านคงไม่เคยได้ยินประโยคที่ว่า LIFE IS COMPLEX เป็นแน่แท้ กล่าวโดยรวม กระผมมีความคิดว่าบางทีความมีสาระกับความไร้สาระมันก็เหมือนอะไรบางอย่างที่หลอมรวมกันอยู่อย่างแยกไม่ออก คุณจะรู้จัก "สาระ" (ไม่ใช่ซาร่าห์ ยาบรรเทาปวดลดไข้นะ) ได้อย่างไร ถ้าไม่มีความไร้สาระเป็นที่มั่นให้อ้างอิง :) ขำ ๆ เนอะ เครียดมากก็จุกเสียด เครียดน้อยก็ไม่ดี เครียดพอดีนี่แหละประเสริฐแท้ (อะไรหว่า)

     เอาล่ะ พูด (เขี่ย/ แถ) ให้งงกันมาพอสมควรแล้ว จะขอพูดถึงที่มาที่ไปกันบ้างละกัน

     แรกเริ่มเดิมทีที่ตั้งบล็อคนี้ขึ้นมา.... ข้ออ้างหลัก ๆ เวลามีคนถามก็คือ [เราอยากทำให้มันเป็นแหล่งรวบรวมที่เอาไว้เก็บความทรงจำของเราเอาไว้นั่นแหละ] แบบว่าอีกสัก 10 ปี มาเปิดอ่านใหม่ ก็คงจะสร้างรอยยิ้มให้กับตัวเองได้ดีทีเดียว ประมาณว่า "เอ ตอนนั้นเราเป็นแบบนั้นหรือนี่" บ้างล่ะ "เหอ ๆ เขียนเข้าไปได้ไง" บ้างล่ะ อะไรเหล่านี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว ถ้าเราไม่บันทึกมันไว้มันก็จะจางหายไปตามกาลเวลา ความทรงจำอยู่กับเราเสมอ เพียงแต่เรามองไม่เห็นก็เท่านั้น

     สิ่งที่ถูกอ้างว่าเป็นผลพลอยได้ของการ "เก็บความทรงจำ" ก็คือ [การแบ่งปันความทรงจำให้กับผู้อื่น] (หรือบังคับดาวน์โหลดเข้าสมองก็คงไม่ผิด แต่มันก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจนี่เนอะ - - ) ก็นะ เคยมีคนบอกเราว่า "blog มันก็แค่ที่ระบายอารมณ์" ... จริง ๆ เราฟัง (อ่าน) ประโยคนี้แล้วรู้สึกเศร้าพิลึก ก็คงถูกแหละ บางทีเราว่าการระบายอะไรผ่านปลายนิ้วสัมผัสลงไปมันก็เป็นอะไรที่ดี... แต่อย่างน้อยก็ให้ระลึกไว้เสมอว่า ยังมีเพื่อน ๆ อีกมากที่มองหน้าเวบหน้าเดียวกับเรานี้อยู่ คอยแลกเปลี่ยนความคิดแบ่งปันความรู้สึกกันบ้าง นี่ก็รู้สึกดีเหมือนกัน

     ก็หวังว่า 1 ปีที่ผ่านมานี้จะทำให้มุมมองของเราเปิดกว้างขึ้นบ้าง สำหรับปีต่อไปก็จะยังคงเขียนอะไรไร้สาระต่อไปละมั้งนะ = =' "

.

.

.

     ลำดับต่อไป เป็นการกล่าวปิดงานโดยนายบัส ประธานบล็อคของเราอีกแล้ว

     ตบมือ ๆ ....

     "..... ก็ขอขอบคุณพ่อแม่พี่น้อง ฯ (ละไว้ในฐานที่ขี้เกียจพิมพ์) ทั้งหลายที่มาในวันนี้ สำหรับปีที่สองของบล็อคเราก็ยังคงคาดว่าจะอัดแน่นไปด้วยเนื้อหาไร้สาระมุ่งเน้นบั่นทอนปัญญาประชาชนต่อไป - -' ..... ว่าแต่ทำไมคุ้น ๆ เหมือนเมื่อกี้เพิ่งจะกล่าวเปิดงานไปหมาด ๆ เองน้อ เวลามันผ่านไปเร็วจริง ๆ นะนี่.... สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณ ที่ขาดไม่ได้เลยคือ http://www.exteen.com ที่มอบโอกาสดี ๆ ให้ได้เขียนเล่าเรื่องราวต่าง ๆ มากมายมาจนครบหนึ่งปี ขอบคุณผู้สนับสนุนและกำลังใจเล็ก ๆ ที่มีตลอดมา ขอบคุณพ่อแมที่เลี้ยงดูเรามา ขอบคุณชาวนาที่ปลูกข้าวให้เรากิน ขอบคุณทุก ๆ สิ่งที่ดำรงอยู่เพื่อสร้างรอยยิ้มให้กับเรา เราหวังว่าจะสามารถนำรอยยิ้มที่ได้รับมานี้แบ่งปันให้ผู้อื่นได้บ้าง ก็ยินดีแล้ว :) "

.

.

.

     ยินดีแล้วจริง ๆ นะ

     สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ....

     เออ! ว่าแต่... ยังอยากรู้ว่าเรื่องราวในแต่ละวันอยู่ไหมน่ะ...?

     ถามไปงั้นแหละ ถึงไงก็จะยังคงเขียนต่อไปอยู่ดีละนะ :)

.

.

.

6 December, 2007 @ 08.47 am

B/S

edit @ 6 Dec 2007 09:05:54 by ดังโงะว่างงาน (บัส)