ฟ้าสีครามในความทรงจำ

เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากวรรณกรรมเยาวชนจำชื่อ "โนบุฮิโระ" อะไรซักอย่าง จำชื่อไม่ค่อยได้ (แหะแหะ) เป็นหนังสือสำหรับเด็กเล่มเล็ก ๆ ที่ไปยืนเล่นอ่านที่ศูนย์หนังสือ ฯ เมื่อประมาณตอนปี 1 (ค่อนข้างรู้สึกผิดเล็กน้อยเพราะยืนอ่านจนจบแต่ก็ไม่ได้ซื้อ เหอ ๆ ^^; ) 

พล็อตเรื่องก็สั้น ๆ ประมาณว่า "เจ้าหนูโนบุถูกคุณครูให้ทำการบ้านโดยการเขียนไดอารี่ประจำวัน" ซึ่งวันแรก ๆ เจ้าหนูโนบุก็กลุ้มใจไม่รู้จะเขียนอะไรดี จะเขียนเรื่องโดนเพื่อนแกล้งก็กะไรอยู่ อยากเขียนเรื่องที่มีความสุข บรา ๆ สุดท้ายก็ค่อย ๆ เขียนอะไรไปตามประสาเด็ก วันดีคืนดีเด็กชายโนบุก็ไปเห็นคุณแม่เข้ามาแอบอ่านไดอารี่ที่ตัวเองเขียนไว้แล้วยืนหัวเราะคิก ๆ ทำให้โนบุรู้สึกทั้งโมโหทั้งอายที่ถูกแอบอ่าน (ตามประสาเด็กล่ะนะ ฮะฮะ) เขาเลยหาทางแก้แค้น (กึ่งประชด) แทนที่จะเขียนบันทึกเรื่องราวประจำวัน ก็กลายเป็นไปเขียนบันทึกล่วงหน้าในอนาคตซะเลย! โดยการเขียนอะไรมั่ว ๆ บ๊อง ๆ ลงไปแทนประมาณ "วันที่ XX เดือน OO เมื่อเช้าคุณแม่เอาจิ้งจกมาต้มกินอร่อยมาก" "คุณพ่อชอบดื่มน้ำหมึกเป็นประจำ" "มีหมูตัวเบ้อเร่อตกลงมาจากท้องฟ้าเต็มเลย" อะไรประมาณนี้แหละ (จำไม่ค่อยได้แล้ว - -' ) แล้วก็ปรากฎว่าทุกเรื่องที่โนบุเขียนก็กลายเป็นเรื่องจริงในเวลาต่อมา (ตามประสาหนังสือเด็ก) โนบุเห็นก็ยิ่งได้ใจ เขียนอย่างอื่นมัวไปเรื่อย ๆ มั่วไปมั่วมาจนสุดท้ายมันเละไปหมดทั้งเรื่อง - -' โนบุก็ไม่รู้จะทำไงเลยเอายางลบไปลบสิ่งที่เขียนเอาไว้จนหมด ทุกอย่างก็กลับเป็นเหมือนเดิม ทำให้โนบุคิดได้ถึงหลาย ๆ อย่างที่เขาทำพลาดไปในการเขียนไดอารี่ ซึ่งเราก็ปรับ ๆ ความจำลาง ๆ เล็กน้อยแล้วเอามาประยุกต์เป็น "กฎ 3 ข้อในการเขียนไดอารี่" ดังที่จะได้เสนอต่อไปนี้

กฎข้อที่ 1 ในการเขียนไดอารี่ : ทุกเรื่องที่เขียน ต้องเป็นเรื่องจริง
อย่าเขียนอะไรมั่ว ๆ ที่มันไม่เป็นความจริงลงไป เพราะไดอารี่ก็เหมือนบันทึกความทรงจำในอดีตของเรานั่นแหละ วันนี้ในวันนี้ ก็ต้องกลายเป็นวันวานของวันพรุ่ง แล้ววันพรุ่งก็จะกลายเป็นวันวานของวันพรุ่งพรุ่งต่อไป ประวัติศาสตร์ยิ่งใหญ่เพียงใดก็เริ่มต้นด้วยน้ำหมึกหยดแรกเสมอ จะบันทึกไว้อะไรก็ควรจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงนะ ;)

กฎข้อที่ 2 ในการเขียนไดอารี่ : เขียนทุกเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ลำเอียง
อย่าเลือกเฉพาะเรื่องดี ๆ มาเขียน สีสันของไดอารี่เกิดจากหลาย ๆ เรื่องมาปนกันเสมอ ในวันหนึ่ง ๆ มีเหตุการณ์มากมายไหลมาในชีวิตของเรา ทั้งเรื่องทุกข์ เรื่องสุข หัวเราะ ร้องไห้ เมื่อทุกเรื่องราวมาร้อยเรียงรวมกัน ก็จะกลายเป็นความทรงจำที่สวยงามบนหน้ากระดาษนั่นเอง ^^-

กฎข้อที่ 3 ในการเขียนไดอารี่ : อย่าอายกับสิ่งที่ได้เขียนลงไป
ความหมายจริง ๆ ของกฎข้อนี้คือ "ใครอ่านก็ได้" ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเราเป็นคนอ่านเสมอไปซะหน่อย จริงมะ ^^ ไม่ต้องไปอายเวลามีใครแอบมาอ่านไดอารี่เรา เพราะคนเหล่านั้นก็แค่ "อยาก" จะ "รู้จัก" ตัวเราให้มากขึ้นเท่านั้น คิดดูแล้วก็เป็นทางเลือกหนึ่งที่ดีในการเปิดเผยตัวเองสู่สายตาของคนอื่นด้วยซ้ำ เนะ ^^-

ครบ 3 ข้อแล้ว ไวอย่างกับโกหก แต่ Thermo Dynamic (อุณหพลศาสตร์) มีกฎข้อที่ 0 ฉันใด... การเขียนไดอารี่ของเราก็ต้องมีกฎข้อที่ 0 ด้วย ฉันนั้น! (เกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย - -' ) และ...นี่คือสิ่งสุดท้ายที่จะฝากไว้สำหรับราตรีนี้

กฎข้อที่ 0 ในการเขียนไดอารี่ : การเขียนไดอารี่มันไม่มีกฎตายตัวหรอก!
อยากเขียนอะไรก็เขียนไปเถอะ! อย่าไปคำนึงถึงกฎเกณฑ์อะไรให้มันปวดกบาลเลย ที่เขียนวันนี้ก็แค่อยากให้อ่าน ๆ ดูเล่น ๆเฉย ๆ ไดอารี่มันไม่มีคำว่าผิดหรือถูกอยู่แล้ว เพราะการเขียนไดอารี่ให้สนุกมันก็ต้องมีอิสระในตัวมันเองก่อนสิถึงจะถูก ^O^

จบ-แล้ว-เด้อ-

<< บันทึก ณ วันพฤหัสบดีที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2549 เวลา 22.30 น. เขียนไดอารี่กันให้สนุกนะเพื่อน ๆ เดี๋ยวเราจะตามไปดู อุอุ... - -x >>